و از همينجا بايد نتيجه گرفت كه تحقق عدم در خارج ، نسبى است يعنى از نسبت دادن وجودى كه در يك ظرف متحقق است به ظرف ديگر ، عدم پيدا مىشود ؛ مثلًا ما نمىتوانيم بگوييم « فلان شئ كه ديروز بود ديروز نبود » ولى مىتوانيم بگوييم « فلان شئ كه ديروز بود فردا نيست » يا « فلان شئ كه در اين اطاق است در اطاق ديگر نيست » .